| strona główna | kontakt |
 
 
Poniedziałek XXV tygodnia okresu zwykłego
24 września 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Być pełnym - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 25 września 2018
24 września, 2018
Wydawać się - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 24 września 2018
23 września, 2018
Przeżuwaj uważnie i codziennie - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 22 września 2018
21 września, 2018
Co/kto w mym sercu? - medytacja biblijna na 25. niedzielę zwykłą – 23 września 2018
20 września, 2018
Dar Boży czy ofiara losu - medytacja biblijna na święto Mateusza Apostoła i Ewangelisty – 21 września 2018
20 września, 2018
Miłosierdzie w praktyce - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 20 września 2018
19 września, 2018
Pokolenie mądrości czy głupoty? - Łukaszowe pięciominutówki na środę 19 września 2018
18 września, 2018
Przez Matkę do Syna - medytacja biblijna na święto Stanisława Kostki – 18 września 2018
17 września, 2018
Wszyscy są wybrani - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 17 września 2018
16 września, 2018
Owoc Golgoty w codzienności - medytacja biblijna na Matki Bożej Bolesnej – 15 września 2018
14 września, 2018
Tyle na marne? - medytacja biblijna na 24. niedzielę zwykłą – 16 września 2018
13 września, 2018
Droga dobrze oznakowana - medytacja biblijna na święto Podwyższenia Krzyża – 14 września 2018
13 września, 2018
Wdzięczności moc - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 13 września 2018
12 września, 2018
Spełniający się ów dzień - Łukaszowe pięciominutówki na środę 12 września 2018
11 września, 2018
Pan sam przez nas - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 11 września 2018
10 września, 2018
Uschłe i ożywiane miejsca - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 10 września 2018
09 września, 2018
Bez przypadku - medytacja biblijna na święto Narodzenia NMP – 8 września 2018
07 września, 2018
Rozwiązane języki - medytacja biblijna na 23. niedzielę zwykłą – 9 września 2018
06 września, 2018
Równowaga starego i nowego - Łukaszowe pięciominutówki na piątek 7 września 2018
06 września, 2018
Uporządkowane szaleństwo-pasja - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 6 września 2018
05 września, 2018
Przyjąć dar życia wiecznego - Markowe pięciominutówki na poniedziałek 28 maja 2018
27 maja, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Tekst ewangelii: Mk 10,17-27

Gdy Jezus wybierał się w drogę, przybiegł pewien człowiek i upadłszy przed Nim na kolana, pytał Go: Nauczycielu dobry, co mam czynić, aby osiągnąć życie wieczne? Jezus mu rzekł: Czemu nazywasz Mnie dobrym? Nikt nie jest dobry, tylko sam Bóg. Znasz przykazania: Nie zabijaj, nie cudzołóż, nie kradnij, nie zeznawaj fałszywie, nie oszukuj, czcij swego ojca i matkę. On Mu rzekł: Nauczycielu, wszystkiego tego przestrzegałem od mojej młodości. Wtedy Jezus spojrzał z miłością na niego i rzekł mu: Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną. Lecz on spochmurniał na te słowa i odszedł zasmucony, miał bowiem wiele posiadłości. Wówczas Jezus spojrzał wokoło i rzekł do swoich uczniów: Jak trudno jest bogatym wejść do królestwa Bożego. Uczniowie zdumieli się na Jego słowa, lecz Jezus powtórnie rzekł im: Dzieci, jakże trudno wejść do królestwa Bożego . Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa Bożego. A oni tym bardziej się dziwili i mówili między sobą: Któż więc może się zbawić? Jezus spojrzał na nich i rzekł: U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga; bo u Boga wszystko jest możliwe.

Doskonałość w równowadze

Doskonałość to nie magiczny przeskok. To droga po schodach, pokonywanie jednego po drugim. Tu trzeba wierności i systematyczności. Jak mogę twierdzić, że zależy mi na niebie jeśli rzadko o nim myślę, rozważam jeszcze rzadziej nad jego tajemnicą? Przecież nie znając alfabetu nigdy nie będę umiał składać sylab, wyrazów ani też napisać jednego sensownego zdania.
Pan Jezus wybiera się w drogę i właśnie wtedy przybiegł pewien człowiek. Nie miał kiedy? A może zajmowało go przestrzeganie przykazań? Nie osądzamy, ale jak się często zdarza, iż zajmujemy się innymi, ważnymi rzeczami, a umyka nam możliwość spotkania z Panem. Nie mówię o zaniedbywaniu obowiązków czy o przesiadywaniu godzinami w kościele. Należy w drodze ku doskonałości nie skupiać się na niej samej tak bardzo, że nie podnosimy wzroku ku horyzontowi.
Tu trzeba równowagi między całością a szczegółami. Boską rzeczą jest ogarnąć wieczność i widzieć okruchy codzienności i umieć to w Bogu zintegrować. Wtedy droga ku świętości okazuje się być jasną i wyraźną, co wcale nie oznacza, że łatwą. Chrześcijaństwo nie proponuje łatwizny. Ten, kto je podejmuje ma gorzej według ludzkiej logiki, według myślenia świata.

Perspektywa nieogarniona

Idzie w chrześcijaństwie o oparcie się na Jedynym Dobrym, którym jest sam Bóg. W Nim znajduje się źródło upragnionej doskonałości. Bo dążymy do tego czego pragniemy. Małe pragnienie równa się małe spełnienie. Skończone pragnienie nie jest w stanie zaspokoić nieskończonego ducha ludzkiego. Tak więc mając przed oczyma nieskończoność jesteśmy w stanie góry przenosić i czynić rzeczy niemożliwe (znów według wspomnianej wyżej logiki ludzkiej).
Bo któż jest w stanie pojąć ludzi rezygnujących z zapowiadających się karier, z bogactw, ze sławy dla imienia Jezus? Czy nie ma takich, którzy ze względu na Jezusa są szykanowani, wyśmiewani, odrzucani i prześladowani i podejmują to z pokorą? Są i tacy, którzy wbrew ogólnym trendom nie wstydzą się przestrzegać, wypełniać Bożych przykazań i wcale się z tym nie afiszują, choć naokoło widać i często przypina się takim różnego rodzaju łatki.
Ten człowiek oddając Bogu pokłon nie pyta o szczęście na ziemi, o bogactwa, o sławę, o zdrowie (i to, co świat uznaje za wartości). Uderza od razu w wysokie c i pyta o życie wieczne, które to wszystko obejmuje i przekracza w niewspółmierny sposób. Chrześcijanin w dążeniu do doskonałości nie koncentruje się tylko i wyłącznie na dziś. Po części jest prorokiem w znaczeniu biblijnym, czyli tym, który tworzy przyszłość (nie przepowiada jej!) opierając się na przeszłości i teraźniejszości.

Przylgnięcie

Perspektywa wieczności nie ma nic wspólnego z perfekcjonizmem – ona pozwala na stawanie się doskonalszym z dnia na dzień. Świętymi bądźcie (stawajcie się), bo Ja Jestem święty, woła Bóg. To nie jarzmo, to wymiar niekończącego się rozwoju, wzrostu, odkrywania coraz to nowych przestrzeni, o których na początku nawet nie pomyślano.
Przychodzą momenty przejścia na stopień wyżej, czasami trudnego, bo wymagającego pozostawienia tego, co było dotychczas. Tu nie chodzi o odrzucenie przeszłości, ale o przejście na inny poziom. Trudność polega na przylgnięciu do tego, czyli pomyłka w centrum. Przylgnąć nie mamy do idei, do rzeczy, do przepisów (przykazań) – one mają wyrażać osobowe przylgnięcie do Pana, który jest źródłem doskonałości. To zakorzenienie się w Panu to doświadczenie owego spojrzenia z miłością. Ono nie rozbraja, nie ubezwłasnowolnia (co widać w przykładzie ewangelicznym). Spojrzenie i zaproszenie: Jednego ci brakuje. Idź, sprzedaj wszystko, co masz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie. Potem przyjdź i chodź za Mną.
Wolność serca to niesamowita rzecz, a dojść do niej jest możliwym tylko z Bogiem i w Nim. Każdy może się zbawić. Co więcej, w Jezusie Chrystusie wszyscy zostali zbawieni. Tyle z tym, że to nie przychodzi z urzędu. Tu potrzeba osobistego spotkania, osobistej odpowiedzi na wołanie Boże. U ludzi to niemożliwe, ale nie u Boga; bo u Boga wszystko jest możliwe.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI