| strona główna | kontakt |
 
 
Wtorek XXVIII tygodnia okresu zwykłego, Wspomnienie obowiązkowe Św. Jadwigi Śląskiej
16 października 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Taki jest Bóg - Łukaszowe pięciominutówki na środę 17 października 2018
16 pazdziernika, 2018
Ludzie maryjni - medytacja biblijna na święto Jadwigi Śląskiej – 16 października 2018 - na Śląsku
15 pazdziernika, 2018
Poddać się słowu Bożemu - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 16 października 2018
15 pazdziernika, 2018
Sztuka miłości a nie sztuczki komiwojażera - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 15 października 2018
14 pazdziernika, 2018
Owszem błogosławieństwa - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 13 października 2018
12 pazdziernika, 2018
Matematyka chrześcijańska - medytacja biblijna na 28. niedzielę zwykłą – 14 października 2018
11 pazdziernika, 2018
W ramionach Ojca - Łukaszowe pięciominutówki na piątek 12 października 2018
11 pazdziernika, 2018
Zachwiane zaufanie - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 11 października 2018
10 pazdziernika, 2018
Duch syna i córki - Łukaszowe pięciominutówki na środę 10 października 2018
09 pazdziernika, 2018
Gdzie poświęcenie? - wyrzuty Marty i Marii - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 9 października 2018
08 pazdziernika, 2018
Bądź samarytaninem - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 8 października 2018
07 pazdziernika, 2018
Niebiańskie drogi - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 6 października 2018
05 pazdziernika, 2018
Relacje podstawowe - medytacja biblijna na 27. niedzielę zwykłą – 7 października 2018
04 pazdziernika, 2018
Cud-owne życie - Łukaszowe pięciominutówki na piątek 5 października 2018
04 pazdziernika, 2018
Modlitwa i życie - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 4 października 2018
03 pazdziernika, 2018
Utrata dla odzyskania- Łukaszowe pięciominutówki na środę 3 października 2018
02 pazdziernika, 2018
Stróż z miłości - medytacja biblijna na święto Aniołów Stróżów – 2 października 2018
01 pazdziernika, 2018
Przyjęcie – pojęcie – przejęcie się - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 1 października 2018
30 września, 2018
Wiedza dla człowieka - medytacja biblijna na święto Archaniołów Michała, Gabriela i Rafała – 29 września 2018
28 września, 2018
W jednej rodzinie - medytacja biblijna na 26. niedzielę zwykłą – 30 września 2018
27 września, 2018
Boże przemiany - wielkanocne pięciominutówki na czwartek 10 maja 2018
09 maja, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Tekst ewangelii: J 16,16-20

Jezus powiedział do swoich uczniów: Jeszcze chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie. Wówczas niektórzy z Jego uczniów mówili między sobą: Co to znaczy, co nam mówi: Chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie; oraz: Idę do Ojca? Powiedzieli więc: Co znaczy ta chwila, o której mówi? Nie rozumiemy tego, co mówi. Jezus poznał, że chcieli Go pytać, i rzekł do nich: Pytacie się jeden drugiego o to, że powiedziałem: Chwila, a nie będziecie Mnie oglądać, i znowu chwila, a ujrzycie Mnie? Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Wy będziecie płakać i zawodzić, a świat się będzie weselił. Wy będziecie się smucić, ale smutek wasz zamieni się w radość.

A Ja wam powiadam

Nie jesteśmy z tego świata, tak więc nasze reakcje są inne niż świata! Nie mówię o reakcjach nieludzkich, aczkolwiek w tym kierunku mamy się kształtować, bo mają być Boże.
Poddani falom światowym będziemy nieustannie miotani jak łupinki na wzburzonym morzu bez możliwości widzenia latarni i co za tym idzie wpłynięcia do portu i przeczekania burzy. Tam, gdzie chrześcijanin płacze i zawodzi, świat urządza wesele. Ujmując rzecz dosadnie, tam, gdzie wyznawcy Chrystusa przeżywają żałobę (płacz i zawodzenie to jej wyobrażenie) świat robi sobie zabawę.
Mówimy o bagatelizowaniu lub też dramatyzowaniu, a to jest działanie złego ducha. Zło nazywa dobrem, kłamstwo prawdą, brzydotę pięknem, głupotę mądrością. Oddaje to przysłowie: odwracać kota ogonem. Wydaje się, że człowiek jak kot zawsze spada na cztery łapy, ale to tylko ułuda.

Podszept podszywającego się pod Boga

Gdy Apostołowie są pojmani na rozkaz Sanhedrynu i gdy grozi się im śmiercią odważnie powtarzają, że należy przede wszystkim słuchać tego, co Bóg mówi, a nie ludzie, w domyśle świat. To, co mówi większość czy też zakamuflowane grupy ludzi nie oznacza, że jest prawdziwe. Posłuch nie opiera się na większości tylko na zaufaniu Bogu, zawierzeniu Mu wszystkiego. Skoro czytamy w Starym Testamencie, że przemówił przez oślicę Baalama, to przemawia także przez nielubianego czy niepopularnego kapłana. Brak posłuszeństwa sprawia, że nie rozumiemy słów, które Pan do nas kieruje. Rozkładamy bezradnie ręce i prędzej czy później uderzamy głową w mur.
Czy nie słychać w pytaniach uczniów echa rajskiego podszeptu? Wtedy rzekł wąż do niewiasty: Na pewno nie umrzecie! Ale wie Bóg, że gdy spożyjecie owoc z tego drzewa, otworzą się wam oczy i tak jak Bóg będziecie znali dobro i zło (Rdz 3,4-5). Próbujemy być mądrzejsi od Pana Boga i poprawiać Go po swojemu. A w tej próbie już go nie słuchamy i… zaczynamy słuchać głosu świata, bo człowiek, by żyć musi słuchać.
Owce rozpoznają głos Pasterza i idą za Nim i nie pójdą za głosem obcego. Idą za głosem Pasterza nawet wtedy, gdy nie rozumieją. Najgorzej jak owca chce poprawiać Pasterza i mówić Mu, którędy ma prowadzić do zielonych pastwisk i źródeł i na dodatek, jak Pasterz jej nie słucha idzie sama, tam, gdzie jej się podoba. Z reguły jest to droga ku przepaści.

Radośni świadkowie

Zapytać się Pana Jezusa to najlepszy sposób. Zapytać i posłuchać odpowiedzi, która niekoniecznie musi być związana ze zrozumieniem. Ten, kto chce mieć kontrolę nad wszystkim gubi się już u samego początku. Jeśli chcesz zachować życie po swojemu, już je utraciłeś. Wsłuchanie się w Pana nosi znamiona zawierzenia i to takiego, które wie, że nawet jeśli smutek zapanuje, to Bóg zamieni go w radość. Pamiętajmy na Abrahama, który uwierzył wbrew nadziei i stał się ojcem wierzących. Nie zapominajmy o tych co idą z płaczem niosąc ziarno na zasiew, a powracają z radością z pełnymi snopami.
Owa radość jest znakiem Bożym, owocem Ducha Świętego. Znamy powiedzenie, że smutny święty to nie święty i jest w nim coś na rzeczy! Smutek wywołany działaniem świata, bo chrześcijanin się smuci widząc zło, które świat czyni nie może zdominować. Wszak wierzymy, że Bóg jest ponad wszystkim, że jest Bogiem rzeczy niemożliwych, że On jeden ze zła potrafi wyciągnąć dobro. Wierzymy, że Jezus Chrystus zwyciężył zło i szatana, że pokonał grzech i śmierć i to nie na niby czy na chwilę, ale raz na zawsze. Wierzymy w słowa Pana: Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, a Ja was pokrzepię. Bo jarzmo moje jest słodkie, a brzemię lekkie. Tutaj bije źródło prawdziwej radości!
Wierzący wie z czego się cieszyć i nad trudnościami przechodzi do porządku dziennego nie zaprzątając sobie nimi zbytnio głowy. Płaczcie z płaczącymi, radujcie się z tymi, którzy się weselą.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI