| strona główna | kontakt |
 
 
Środa XXXII tygodnia okresu zwykłego
14 listopada 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Przerwa w dostawie "pięciominutówek"
08 listopada, 2018
Wierność w codzienności na wieczność - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 10 listopada 2018
08 listopada, 2018
Nierówna walka - medytacja biblijna na 32. niedzielę zwykłą – 11 listopada 2018
08 listopada, 2018
Gorliwość o Kościół - medytacja biblijna na rocznicę poświęcenia Bazyliki Laterańskiej – 9 listopada 2018
08 listopada, 2018
Nie zabijajcie nadziei w was - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 8 listopada 2018
07 listopada, 2018
Dłużnicy Miłości - Łukaszowe pięciominutówki na środę 7 listopada 2018
06 listopada, 2018
Aby dom był zapełniony - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 6 listopada 2018
05 listopada, 2018
Bezcenne i „dwudaniowe” - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 5 listopada 2018
04 listopada, 2018
Pierwsze-ostatnie miejsce - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 3 listopada 2018
02 listopada, 2018
Napojeni miłością - medytacja biblijna na 31. niedzielę zwykłą – 4 listopada 2018
01 listopada, 2018
Światło Zmartwychwstałego - medytacja biblijna na wspomnienie Wszystkich Wiernych Zmarłych – 2 listopada 2018
01 listopada, 2018
W niebie - medytacja biblijna na uroczystość Wszystkich Świętych – 1 listopada 2018
31 pazdziernika, 2018
Zbawienie = poznanie - Łukaszowe pięciominutówki na środę 31 października 2018
30 pazdziernika, 2018
Zakwaszone, a nie skwaszone - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 30 października 2018

29 pazdziernika, 2018
W wolności dzieci Bożych - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 29 października 2018
28 pazdziernika, 2018
Słowo do mnie mówi - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 27 października 2018
26 pazdziernika, 2018
Odkryta tożsamość - medytacja biblijna na 30. niedzielę zwykłą – 28 października 2018
25 pazdziernika, 2018
Wzrok prostaczków - Łukaszowe pięciominutówki na piątek 26 października 2018
25 pazdziernika, 2018
Naprzeciw, a nie przeciw - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 25 października 2018
24 pazdziernika, 2018
Pewność przyjścia - Łukaszowe pięciominutówki na środę 24 października 2018
23 pazdziernika, 2018
Tyle na marne? - medytacja biblijna na 24. niedzielę zwykłą – 16 września 2018
13 września, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Stanę w Bożej obecności.
Wprowadzenie 1: wyruszam z Panem Jezusem i słyszę słowa, które mnie zasmucają, a nawet przerażają. Nie umiem sobie z nimi poradzić. Chciałbym od nich uciec. Idę do Pana i słucham Jego nauki.
Wprowadzenie 2: Prosić o łaskę odkrywania, że w Bogu nic nie jest na marne.

Na początek przeczytam tekst ewangelii: Mk 8,27-35

Potem Jezus udał się ze swoimi uczniami do wiosek pod Cezareą Filipową. W drodze pytał uczniów: Za kogo uważają Mnie ludzie? Oni Mu odpowiedzieli: Za Jana Chrzciciela, inni za Eliasza, jeszcze inni za jednego z proroków. On ich zapytał: A wy za kogo mnie uważacie? Odpowiedział Mu Piotr: Ty jesteś Mesjasz. Wtedy surowo im przykazał, żeby nikomu o Nim nie mówili. I zaczął ich pouczać, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że będzie zabity, ale po trzech dniach zmartwychwstanie. A mówił zupełnie otwarcie te słowa. Wtedy Piotr wziął Go na bok i zaczął Go upominać. Lecz On obrócił się i patrząc na swych uczniów, zgromił Piotra słowami: Zejdź Mi z oczu, szatanie, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie. Potem przywołał do siebie tłum razem ze swoimi uczniami i rzekł im: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje! Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je.

Słowa – czyny

Konkret naśladowania to nie są tylko słowne deklaracje czy podpisane papiery, to wcielenie w życie czyli czyny potwierdzające deklaracje. Jeśli mówię, że jestem katolikiem to jaki to ma wpływ na me codzienne życie? Jeśli deklaruję, że jestem chrystusowy to jakie jest miejsce i rola Jezusa Chrystusa w moich codziennych decyzjach i czynach? Czy jestem gotowy, by w dowodzie osobistym czy paszporcie była rubryka wyznanie i... gotowość do ponoszenia wszelkich konsekwencji umieszczenia tam Chrystusa?
Myślę, że wielu z nas umie odpowiedzieć na pierwsze z postawionych dzisiaj przez Jezusa pytań, a mianowicie za kogo uważają Mnie ludzie? Słuchamy i mniej czy bardziej wiernie powtarzamy. Niekiedy są to brednie i o nich też wiemy. Był taki moment, że niektórzy wierzący więcej czytali Kod da Vinci niż Pismo św. i... używali argumentów w rozmowach właśnie z powieści.
Coraz więcej synkretyzmu – wymieszania pojęć. Bierzemy tylko to, co pasuje i tyle, na ile jest wygodne i przyjemne, a resztę do kosza na śmieci wyrzucamy. Trochę to wygląda jakbyśmy mieli lalkę i ubierali ją każdego dnia inaczej zależnie od koniunktury, trendów, stopnia wystraszenia się tego co to powiedzą inni. Znamy ich opinie, zdanie, kiwamy głowami.

Wiara i rozum

Tak więc w tej chwili warto sobie zadać drugie z postawionych pytań: A wy (ty) za kogo mnie uważacie (uważasz)? Kim jestem dla ciebie? Czy coś dla ciebie znaczę? Zarzekamy się, że wierzymy. No właśnie czy to nie są jakieś czary z naszej strony, zaklinanie rzeczywistości? Zarzekanie się? W ewangelii Łukasza w 6 rozdziale padają takie słowa Pana Jezusa: Czemu to wzywacie Mnie: Panie, Panie, a nie czynicie tego, co mówię? Oto konkret, bez którego nie ma życia! Jeśli mówię, a nie czynię to jestem kłamcą i obłudnikiem.
Piotr złożył wyznanie – jakże żarliwe – i ciągle się uczył wprowadzania w czyn owego Ty jesteś Mesjasz, Syn Boga żywego. Łącznie z tym, że zaparł się Pana Jezusa w jakże trudnym dla Mistrza i jego samego momencie. Myślę, że albo nie przejmujemy się albo nie dociera do nas pouczenie, że Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, że będzie odrzucony przez starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że będzie zabity. Zachowujemy się jak Piotr. Bierzemy Pana Jezusa na bok (przecież nie wypada otwarcie krytykować) i zaczynamy Go upominać. Umyka naszej uwadze zakończenie, a mianowicie po trzech dniach zmartwychwstanie.
Gdzie wiara w zmartwychwstanie Pańskie? Jakże staliśmy się rozumowi – jakby rozum stał się naszym „bogiem”. I co? Wszystko jesteśmy sobie w stanie wytłumaczyć? Akcentuję wszystko. Czy to jest rozumowe? Zgoda na zabijanie jest rozumowa? Przyzwolenie na oszustwa, nieuczciwość, bo wszyscy tak robią jest rozumowe? Wierzę w Jezusa Chrystusa, który umarł i zmartwychwstał? Sprawdzam! Myślisz o tym, co Boże czy o tym, co ludzkie?

Stracisz – zachowasz

Uważasz siebie za ucznia Chrystusa? W takim razie powtórzmy sobie słowa Pana: Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie, niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje! Bo kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je.
Po raz kolejny warto wsłuchać się w każde słowo przekazu ewangelicznego. Na końcu pada jedno z najważniejszych dla naszych oczekiwań i aspiracji. Zachowa życie. Nie myślmy, że mowa o zaparciu się siebie, o krzyżu i stracie jest mową o śmierci. Ona została pokonana, a my, chrześcijanie, żyjemy jakby była boginią.
Chcesz zachować życie? Tu na ziemi to niemożliwe, wszak wszyscy umrzemy, ale śmierć ziemska nie musi być śmiercią wieczną. Zachowasz życie tylko i wyłącznie będąc w Bogu i z Bogiem. Nie na kilkadziesiąt lat, ale na wieczność. Po to właśnie wiele wycierpiał, został odrzucony i zabity. Po to właśnie zmartwychwstał? Czy to wszystko miałoby pójść na marne?

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI