| strona główna | kontakt |
 
 
Poniedziałek XII tygodnia okresu zwykłego
25 czerwca 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Przedzieraj się do góry! - Mateuszowe pięciominutówki na wtorek 26 czerwca 2018
25 czerwca, 2018
Równowaga Boża - Mateuszowe pięciominutówki na poniedziałek 25 czerwca 2018
24 czerwca, 2018
Miłość i schizofrenia duchowa - Mateuszowe pięciominutówki na sobotę 23 czerwca 2018
22 czerwca, 2018
W rękach Boga - medytacja biblijna na uroczystość Narodzenia Jana Chrzciciela – 24 czerwca 2018
21 czerwca, 2018
W świetle Bożym - Mateuszowe pięciominutówki na piątek 22 czerwca 2018
21 czerwca, 2018
Modlitwy konieczność - Mateuszowe pięciominutówki na czwartek 21 czerwca 2018
20 czerwca, 2018
Uczynki pobożne – z serca - Mateuszowe pięciominutówki na środę 20 czerwca 2018
19 czerwca, 2018
Bliźniaki - Mateuszowe pięciominutówki na wtorek 19 czerwca 2018
18 czerwca, 2018
W jednym worku jesteśmy! - Mateuszowe pięciominutówki na poniedziałek 18 czerwca 2018
17 czerwca, 2018
Przysięga - Mateuszowe pięciominutówki na sobotę 16 czerwca 2018
15 czerwca, 2018
Wszystko w ziarnie - medytacja biblijna na 11. niedzielę zwykłą – 17 czerwca 2018
14 czerwca, 2018
Między przesadą a luzem - Mateuszowe pięciominutówki na piątek 15 czerwca 2018
14 czerwca, 2018
Darując nie tracimy - Mateuszowe pięciominutówki na czwartek 14 czerwca 2018
13 czerwca, 2018
Wierność prawu Bożemu - Mateuszowe pięciominutówki na środę 13 czerwca 2018
12 czerwca, 2018
Kopalnia soli i Źródło światła - Mateuszowe pięciominutówki na wtorek 12 czerwca 2018
11 czerwca, 2018
O chęci - medytacja biblijna na święto Barnaby Apostoła – 11 czerwca 2018
10 czerwca, 2018
Wędrówka serca i w sercu - medytacja biblijna na święto Niepokalanego Serca NMP – 9 czerwca 2018
08 czerwca, 2018
Bez przesady - medytacja biblijna na 10. niedzielę zwykłą – 10 czerwca 2018
07 czerwca, 2018
Przebite i zamieszkałe - medytacja biblijna na uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa – 8 czerwca 2018
07 czerwca, 2018
Przetrzeć oczy – jest blisko - Markowe pięciominutówki na czwartek 7 czerwca 2018
06 czerwca, 2018
Wędrówka serca i w sercu - medytacja biblijna na święto Niepokalanego Serca NMP – 9 czerwca 2018
08 czerwca, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Tekst ewangelii: Łk 2,41-51

Rodzice Jezusa chodzili co roku do Jerozolimy na Święto Paschy. Gdy miał On lat dwanaście, udali się tam zwyczajem świątecznym. Kiedy wracali po skończonych uroczystościach, został Jezus w Jerozolimie, a tego nie zauważyli Jego Rodzice. Przypuszczając, że jest w towarzystwie pątników, uszli dzień drogi i szukali Go wśród krewnych i znajomych. Gdy Go nie znaleźli, wrócili do Jerozolimy szukając Go. Dopiero po trzech dniach odnaleźli Go w świątyni, gdzie siedział między nauczycielami, przysłuchiwał się im i zadawał pytania. Wszyscy zaś, którzy Go słuchali, byli zdumieni bystrością Jego umysłu i odpowiedziami. Na ten widok zdziwili się bardzo, a Jego Matka rzekła do Niego: Synu, czemuś nam to uczynił? Oto ojciec Twój i ja z bólem serca szukaliśmy Ciebie. Lecz On im odpowiedział: Czemuście Mnie szukali? Czy nie wiedzieliście, że powinienem być w tym, co należy do mego Ojca? Oni jednak nie zrozumieli tego, co im powiedział. Potem poszedł z nimi i wrócił do Nazaretu; i był im poddany. A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu.

Między domem a świątynią

Dokonuje się wszystko między domem a świątynią. Nie ma znaczenia przestrzeń czy czas. Nie liczą się kilometry czy godziny. To droga między domem rodzinnym, a domem Bożym, między niebem, do którego zmierzamy, a ziemią, po której wędrujemy. Widzimy to w rozważaniu tajemnicy znalezienia Pana Jezusa w świątyni jerozolimskiej.
Pan Jezus u początku dorosłości wskazuje gdzie jest źródło, centrum, wokół którego ziemskie życie ma się odbywać. To są sprawy Ojca, to, co należy do Ojca. Jesteśmy Jego dziećmi, a więc winniśmy interesować się Jego sprawami. Czy to zabrania nam bycia sobą? Żadną miarą! Nie jesteśmy marionetkami w Jego dłoniach. W Jego ramionach jesteśmy dziećmi!
Ta droga do przebycia jest konieczna. Każdy z nas ma inną. Jedni dłuższą, inni krótszą. Są tacy co mają po ludzku ciągle pod górkę i tacy, którym znów po ludzku nieco lżej. Przecież dobrze wiemy, że nie liczy się droga do przebycia, ale cel ze względu na który została ona podjęta.

Zwyczajem świątecznym

To w tym czasie i przestrzeni (między niebem a ziemią) wędrujemy. Obyśmy nie zapomnieli, że nasza ojczyzna jest w niebie! Dla Żyda pielgrzymka do Jerozolimy, wejście do świątyni była doświadczeniem nieba. Przychodząc tutaj przypominali sobie podstawowe wydarzenia z historii narodu, więcej, przeżywali je na nowo, jeszcze raz. To nie odgrzewanie starych potraw. To sycenie się tym, co Bóg dokonał w życiu ich przodków, a przez to w życiu ich samych.
Zauważmy, że jest to – jak podaje św. Łukasz – zwyczaj świąteczny. Pielgrzymka nie jest udręką, katorgą. To droga do święta wiecznego. Czyli nasza wędrówka na ziemi jest przedsionkiem nieba, dążeniem do niebieskiej ojczyzny, a więc winna wzbudzać w nas radość, także w przeciwnościach.
Nie oznacza to braku trudności czy pomyłek w drodze. Po prostu nie zauważamy często Bożego dotyku i natchnienia. Zabiegani – umyka nam wymiar świąteczny – gubimy się, tracimy orientację. Pośpiech nie pozwala nam widzieć znaków na drodze. Co robić? Powrócić po śladach. Widzimy rekonstrukcję wydarzeń u Maryi i Józefa. Po nitce do kłębka idą i odnajdują Jezusa.

W sercu człowieka

To wszystko dokonuje się w sercu. Oto miejsce nad miejscami, sanktuarium, rzekłbym święte świętych człowieka. Dlatego wspomniałem na początku, iż nie liczy się przestrzeń i czas. Serce bowiem jako dar Boży rządzi się innymi prawami – jeśli tylko staje się na wzór Serca Bożego. Zaiste, serce nie sługa. Gdy zakocha się w Bogu to staje się oblubieńcze i już nic ani nikt nie może oderwać go od Niego. Bije dla Boga i bije w Bogu.
To w nim to, co ziemskie łączy się z tym, co niebiańskie. To w nim przeszłość, teraźniejszość i przyszłość jednoczą się w Bożym teraz. Jest ono jak księga, której stronice zapisują wydarzenia, sytuacje, spotkania i osoby skrupulatnie, aby w odpowiednim czasie zrobić rekonstrukcję. Tak, mówię o sercu człowieka (wszak dobrze wiemy, że Serce Boże przewyższa wszelkie nasze wyobrażenia).
Najpiękniejsze serce ludzkie to Niepokalane Serce Najświętszej Maryi Panny, Matki Boga. Ona najwspanialej odpowiedziała na wołanie Boże. Ona najlepiej przeszła drogę ziemskiej wędrówki. Ona najpełniej z ludzi była w sprawach Ojca niebieskiego. Ujął to jednym zdaniem ewangelista: Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI