| strona główna | kontakt |
 
 
Poniedziałek XXV tygodnia okresu zwykłego, Wspomnienie obowiązkowe Św. Pio z Pietrelciny
23 września 2019r.
 
poprzednie 5 minut:

Rodzinne przenikanie - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 24 września 2019
23 września, 2019
Ciemna tajność - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 23 września 2019
22 września, 2019
Moc jednego spojrzenia - medytacja biblijna na święto Mateusza Apostoła i Ewangelisty – 21 września 2019
20 września, 2019
Prawdziwe bogactwo - medytacja biblijna na 25 niedzielę zwykłą – 22 września 2019
19 września, 2019
Walka o życie wieczne - Łukaszowe pięciominutówki na piątek 20 września 2019
19 września, 2019
Bezcenny dar - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 19 września 2019
18 września, 2019
Własną drogą kroczyć - medytacja biblijna na święto Stanisława Kostki – 18 września 2019
17 września, 2019
Miłosierdzie przynosi życie - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 17 września 2019
16 września, 2019
Jedna pieśń na milion głosów - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 16 września 2019
15 września, 2019
W Synu wolni jesteśmy - medytacja biblijna na święto Podwyższenia Krzyża – 14 września 2019
13 września, 2019
Wybuch miłosierdzia - medytacja biblijna na 24 niedzielę zwykłą – 15 września 2019
12 września, 2019
W pełni ukształtowani - Łukaszowe pięciominutówki na piątek 13 września 2019
12 września, 2019
Chrystusowe agere contra - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 12 września 2019
11 września, 2019
Z ziemi do nieba - Łukaszowe pięciominutówki na środę 11 września 2019
10 września, 2019
Z góry na równinę - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 10 września 2019
09 września, 2019
Stawać się dobrymi = czynić dobro - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 9 września 2019
08 września, 2019
Bycie uczniem bez wstydu - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 7 września 2019
06 września, 2019
Mądrość w szkole Jezusa - medytacja biblijna na 23 niedzielę zwykłą – 8 września 2019
05 września, 2019
Odkrywanie dobra - Łukaszowe pięciominutówki na piątek 6 września 2019
05 września, 2019
Codzienna nauka - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 5 września 2019
04 września, 2019
Obumieranie miarą dawania - medytacja biblijna na święto Wawrzyńca – 10 sierpnia 2019
09 sierpnia, 2019

 

z ostatniej chwili
---------------------

18 września, 2019
Pielgrzym w drodze do nieba - kazanie na św. Stanisława Kostkę - Gliwice 2019

Na święto Stanisława Kostki refleksja poszła w kierunku "drogi"... pojęcia "w-drodze"... nie chodzi o...


01 sierpnia, 2019
Skarb i perła św. Ignacego Loyoli - kazanie na uroczystość tak zacnego Świętego! (31.07.2019)

Do posłuchania....
21 kwietnia, 2019
Prawdziwie zmartwychwstał!

Koniec. Kropka. - jak napisał \"Gość niedzielny\".
Prawdziwie zmartwychwstał!...

 

 

 

Tekst ewangelii: J 12,24-26

Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy wpadłszy w ziemię nie obumrze, zostanie tylko samo, ale jeżeli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. A kto by chciał Mi służyć, niech idzie na Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec.

Lekcja o dawaniu

Niech rozbrzmiewa nieustannie werset janowego orędzia: Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy kto w Niego wierzy, nie zginął, ale życie wieczne miał. Słychać w tle ile (wy)dasz tyle masz. Ojciec wydał Syna i dzięki temu wszyscy, którzy w Niego wierzą mają żywot wieczny.
Warto zapytać o miarę owego wydawania (się). Idzie nam z pomocą św. Paweł, który pisze do Koryntian (2Kor 9,6-10): Tak bowiem jest: kto skąpo sieje, ten skąpo i zbiera, kto zaś hojnie sieje, ten hojnie też zbierać będzie. Zaiste bez wydania nie będzie zbierania.
Dalej Apostoł Narodów uwypukla jeszcze inny wymiar tejże miary. Każdy niech przeto postąpi tak, jak mu nakazuje jego własne serce, nie żałując i nie czując się przymuszonym, albowiem radosnego dawcę miłuje Bóg. Nie rozum, nie głowa, nie przeliczenia czy przewidywania, a serce wyznacza, pokazuje i „nakazuje”. Akcent pada na dwie rzeczywistości: nie żałując i nie myśląc, że muszę (bez przymusu). Naprawdę daje tylko ten, kto miłuje.
W następnym wersecie słyszymy obietnicę, że jeśli z obfitości serca wydaję (się) to Bóg może zlać na was całą obfitość łaski, tak byście mając wszystkiego i zawsze pod dostatkiem, bogaci byli we wszystkie dobre uczynki. Dochodzimy do sedna, a mianowicie chodzi o bogactwo dobrych uczynków.

Przykład w Synu

Ojciec wydał samego siebie w Jezusie Chrystusie. Uczynił to z wielką radością. Żadnego skąpstwa czy wyrachowania. Rzucił ziarno w ziemię nie zważając na jej jakość. Wszędzie posiał. I ziarno to – Słowo, które stało się ciałem – poddało się procesowi obumarcia. Zaiste umarł i przyniósł plon obfity. Bóg kocha życie! A jest to perspektywa nie życia na tym świecie, a zachowania go na życie wieczne.
Nie żałuje i nie jest przymuszony! Miłość i tylko Miłość tak potrafi. Otwiera na oścież swe Serce. Poddaje się! W Dziejach Apostolskich św. Piotr w jednej z pierwszych katechez podkreśla, że Jezus, Syn Boży przeszedł przez ziemię dobrze czyniąc. I powracamy na chwilę do św. Pawła: Ten zaś, który daje nasienie siewcy, i chleba dostarczy ku pokrzepieniu, i ziarno rozmnoży, i zwiększy plon waszej sprawiedliwości.

… do naśladowania

W gronie Świętych znajduje się diakon Wawrzyniec. Jest on męczennikiem. Namiestnik rzymski Walerian chciał od niego wydobyć skarby Kościoła, bo tenże zajmował się administracją majątku kościelnego. Diakon zgromadził całe skarby – wszystkich biednych, którym pomagał – i przedstawił ich jako skarb Kościoła. Oto dorodne owoce dawania (się).
Ziarno Wawrzyńca wpadło w dobrą ziemię i obumarło i plon wielokrotny przyniosło. Nie kochał życia. Był gotów jest utracić na rzecz spotkania z Panem Jezusem. Jego obumieranie było okrutną śmiercią męczeńską. To ostatni etap drogi służby, którą podjął jako diakon Kościoła.
Albowiem, gdzie prawdziwe dawanie tam zawsze jest służenie. Służba to wyraz miłości. Służba ofiarna i hojna. Służba, która nie przelicza strat i zysków. Gotowość na obumieranie wzrasta w miarę oddania się Bogu i ludziom na służbę. Jezus Chrystus objawia maksymalną miarę oddania i obumierania. To zaś prowadzi do chwały Ojca!

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI