| strona główna | kontakt |
 
 
Sobota II tygodnia adwentu
15 grudnia 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Udane próby - adwentowe pięciominutówki na sobotę 15 grudnia 2018
14 grudnia, 2018
Nawrócone serce - medytacja biblijna na 3. niedzielę Adwentu – 16 grudnia 2018
13 grudnia, 2018
Tak, ale... - adwentowe pięciominutówki na piątek 14 grudnia 2018
13 grudnia, 2018
Cechy człowieka adwentu - adwentowe pięciominutówki na czwartek 13 grudnia 2018
12 grudnia, 2018
Obecność dodająca - adwentowe pięciominutówki na środę 12 grudnia 2018
11 grudnia, 2018
Zdaje się, czy pewni jesteśmy? - adwentowe pięciominutówki na wtorek 11 grudnia 2018
10 grudnia, 2018
Plan miłości: ogłosić królestwo - adwentowe pięciominutówki na poniedziałek 10 grudnia 2018
09 grudnia, 2018
Zawsze miłosierny - medytacja biblijna na uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP – 8 grudnia 2018
07 grudnia, 2018
Przychodzi tu i teraz - medytacja biblijna na 2. niedzielę Adwentu – 9 grudnia 2018
06 grudnia, 2018
Wiara jak ziarnko gorczycy - adwentowe pięciominutówki na piątek 7 grudnia 2018
06 grudnia, 2018
Od starania do realizacji - adwentowe pięciominutówki na czwartek 6 grudnia 2018
05 grudnia, 2018
Podzielone miłosierdzie - adwentowe pięciominutówki na środę 5 grudnia 2018
04 grudnia, 2018
Człowiek pokoju i radości - adwentowe pięciominutówki na wtorek 4 grudnia 2018
03 grudnia, 2018
Niespodziewane przyjście - adwentowe pięciominutówki na poniedziałek 3 grudnia 2018
02 grudnia, 2018
Zdrowe i lekkie serce - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 1 grudnia 2018
30 listopada, 2018
Doskonałość chrześcijańska - medytacja biblijna na 1. niedzielę Adwentu – 2 grudnia 2018
29 listopada, 2018
Jestem „za” powołaniem - medytacja biblijna na święto Andrzeja Apostoła – 30 listopada 2018
29 listopada, 2018
Pewność spełnionego oczekiwania - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 29 listopada 2018
28 listopada, 2018
Żyjący w rękach Bożych - Łukaszowe pięciominutówki na środę 28 listopada 2018
27 listopada, 2018
Rodzaje burzenia - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 27 listopada 2018
26 listopada, 2018
Prawda o słabości - medytacja biblijna na 14. niedzielę zwykłą – 8 lipca 2018
05 lipca, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Stanę w Bożej obecności.
Wprowadzenie 1: wchodzę z Panem do Nazaretu… dziwię się wraz z Nim niedowiarstwu tych, którzy Go znają.
Wprowadzenie 2: Prosić o łaskę trwania przy Bogu w chwilach słabości.

Na początek przeczytam tekst ewangelii: Mk 6,1-6

Jezus przyszedł do swego rodzinnego miasta. A towarzyszyli Mu Jego uczniowie. Gdy nadszedł szabat, zaczął nauczać w synagodze; a wielu, przysłuchując się, pytało ze zdziwieniem: Skąd On to ma? I co za mądrość, która Mu jest dana? I takie cuda dzieją się przez Jego ręce. Czy nie jest to cieśla, syn Maryi, a brat Jakuba, Józefa, Judy i Szymona? Czyż nie żyją tu u nas także Jego siostry? I powątpiewali o Nim. A Jezus mówił im: Tylko w swojej ojczyźnie, wśród swoich krewnych i w swoim domu może być prorok tak lekceważony. I nie mógł tam zdziałać żadnego cudu, jedynie na kilku chorych położył ręce i uzdrowił ich. Dziwił się też ich niedowiarstwu. Potem obchodził okoliczne wsie i nauczał.

Niezgoda na słabość

Niezgoda na słabość, na oścień, o którym wspomina dziś św. Paweł. Świat będąc słabym nie zgadza się na słabość. Ucieka od niej, odwraca głowę, ignoruje. Świat się wywyższa, ale jest to pompowanie balonu i wystarczy malutkie przekłucie, a wszystko upada czy rozsypuje się w pył.
Niezgoda na słabość mówi o śnie o wieczności bez Boga, a tę pokusę od samego początku swej przewrotnej działalności wsącza w nas szatan. To on mami człowieka i ludzkość snami o potędze, o nieograniczonej niczym i nikim wolności, o samostanowieniu. To zakłamanie rzeczywistości. Próba zaklinania by tak nie było.
Ujął to prosto prorok Ezechiel. Niezgoda na słabość prowadzi do buntu. Ludzie stają się buntownikami. Sprzeciwiają się Bogu. Występują przeciwko Panu. Dalszy opis jest jeszcze dokładniejszy: … to ludzie o bezczelnych twarzach i zatwardziałych sercach. To lud oporny.
Prowadzi to prostą drogą do przepaści, do powątpiewania i niewiary. Nie zgadzamy się bowiem na słabość naszego Boga, na Jego ranliwość. Wstydzimy się przed innymi, że nasz Bóg był męczony, że aniołowie nie przyszli mu z odsieczą, że skonał jak niewolnik czy złoczyńca. Oto konsekwencje niezgody na słabość.
Czyż nie tutaj możemy widzieć źródło nie przyjęcia Jezusa w Nazarecie?

Moc słabości

Czy mamy gonić za słabością? Żadną miarą! Pod żadnym pozorem. Ona stanowi część naszej egzystencji. To owoc grzechu, który pozornie czyni mocnym, a pyszny zapewniam nie oznacza mocniejszy. Dobrą lekcję daje nam Apostoł Narodów. Po pierwsze słabość chroni nas przed pychą! Demon pychy jest jak czad. Bezwonny i zabójczy. Nawet człowiek się nie obejrzy, a już śpi snem śmierci.
Słabość to nie jest kara. To jest konsekwencja naszych wyborów. Ile to razy już chcieliśmy wszystkim rzucić? Ile razy przychodziły myśli, że nie warto wierzyć, bo to tylko kłopoty i trudności przynosi? Paweł też tego doświadczał i mówił o tym Jezusowi. Co usłyszał? Wystarczy ci mojej łaski. Bez łaski Bożej jesteśmy coraz słabsi i wtedy istotnie słabość zwycięża i... dobija nas.
To pytanie także o to, gdzie (u kogo) szukamy mocy. Z pomocą przychodzi nam świadectwo Pawła: Moc bowiem w słabości się doskonali. W jakiś sposób, im jestem słabszy (doświadczam słabości) tym bardziej zamieszkuje we mnie moc Chrystusa. Słabość bowiem oczyszcza mnie z samowystarczalności (liczenia na siebie), a więc robi się miejsce na to, by przywołać Pana. W jakich to słabościach Paweł ma upodobanie? Cytuję: …w obelgach, w niedostatkach, w prześladowaniach, w uciskach z powodu Chrystusa.

Z powodu Chrystusa

Czy słabość (bezsilność, bezradność), której doświadczam jest z powodu Chrystusa? Dla przykładu, czy naśmiewanie się ze mnie, z mojej wiary, z wierności, z mówienia o wartościach czy nazywaniu zła po imieniu nie wywołuje u innych agresji (bo ta z reguły objawia także moją słabość – nie umiem się opanować, obronić, albo sam reaguję tym samym)? Ile to razy przychodząc do swego rodzinnego domu/osiedla/miasta zostaję odrzucony? A przecież chcę tak dobrze! Spotyka mnie powątpiewanie.
Kiedy dotyka mnie ostracyzm (unikanie, traktowanie jak zło konieczne, jak czarną owcę) to przychodzi pokusa, by się upodobnić, by się nie wychylać, by krakać jak wrony w stadzie. Poddanie się takiemu myśleniu to pogłębienie słabości. Nie zawsze to, co mówi większość jest prawdą.
Nie bójmy się! Zaiste, ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny jeśli tylko zaufałem Panu i nie podważam Jego woli, mocy i obecności. Jezus jest z nami. Jest naszym Bratem. Dokonuje cudów w nas i pośród nas. Ci, co żyją u nas to także Jego bracia i siostry! Także ci, którzy nie chcą uznać swej słabości. Także ci, którzy powątpiewają, którzy lekceważą czy wręcz bluźnią przeciw Bogu.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI