| strona główna | kontakt |
 
 
Sobota II tygodnia adwentu
15 grudnia 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Udane próby - adwentowe pięciominutówki na sobotę 15 grudnia 2018
14 grudnia, 2018
Nawrócone serce - medytacja biblijna na 3. niedzielę Adwentu – 16 grudnia 2018
13 grudnia, 2018
Tak, ale... - adwentowe pięciominutówki na piątek 14 grudnia 2018
13 grudnia, 2018
Cechy człowieka adwentu - adwentowe pięciominutówki na czwartek 13 grudnia 2018
12 grudnia, 2018
Obecność dodająca - adwentowe pięciominutówki na środę 12 grudnia 2018
11 grudnia, 2018
Zdaje się, czy pewni jesteśmy? - adwentowe pięciominutówki na wtorek 11 grudnia 2018
10 grudnia, 2018
Plan miłości: ogłosić królestwo - adwentowe pięciominutówki na poniedziałek 10 grudnia 2018
09 grudnia, 2018
Zawsze miłosierny - medytacja biblijna na uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP – 8 grudnia 2018
07 grudnia, 2018
Przychodzi tu i teraz - medytacja biblijna na 2. niedzielę Adwentu – 9 grudnia 2018
06 grudnia, 2018
Wiara jak ziarnko gorczycy - adwentowe pięciominutówki na piątek 7 grudnia 2018
06 grudnia, 2018
Od starania do realizacji - adwentowe pięciominutówki na czwartek 6 grudnia 2018
05 grudnia, 2018
Podzielone miłosierdzie - adwentowe pięciominutówki na środę 5 grudnia 2018
04 grudnia, 2018
Człowiek pokoju i radości - adwentowe pięciominutówki na wtorek 4 grudnia 2018
03 grudnia, 2018
Niespodziewane przyjście - adwentowe pięciominutówki na poniedziałek 3 grudnia 2018
02 grudnia, 2018
Zdrowe i lekkie serce - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 1 grudnia 2018
30 listopada, 2018
Doskonałość chrześcijańska - medytacja biblijna na 1. niedzielę Adwentu – 2 grudnia 2018
29 listopada, 2018
Jestem „za” powołaniem - medytacja biblijna na święto Andrzeja Apostoła – 30 listopada 2018
29 listopada, 2018
Pewność spełnionego oczekiwania - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 29 listopada 2018
28 listopada, 2018
Żyjący w rękach Bożych - Łukaszowe pięciominutówki na środę 28 listopada 2018
27 listopada, 2018
Rodzaje burzenia - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 27 listopada 2018
26 listopada, 2018
Pójście za Panem – przetarcie oczu - Mateuszowe pięciominutówki na piątek 6 lipca 2018
05 lipca, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Tekst ewangelii: Mt 9,9-13

Odchodząc z Kafarnaum Jezus ujrzał człowieka imieniem Mateusz, siedzącego w komorze celnej, i rzekł do niego: Pójdź za Mną! On wstał i poszedł za Nim. Gdy Jezus siedział w domu za stołem, przyszło wielu celników i grzeszników i siedzieli wraz z Jezusem i Jego uczniami. Widząc to, faryzeusze mówili do Jego uczniów: Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami? On, usłyszawszy to, rzekł: Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Idźcie i starajcie się zrozumieć, co znaczy: Chcę raczej miłosierdzia niż ofiary. Bo nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników.

Ażeby nie uczynić z siebie ofiary losu

Ofiara losu to negatywne określenie. Chrześcijanin nie podejmuje w sobie (i nie doszukuje się u innych) tejże postawy. Wszak ten zwrot mówi, że człowiek jest poddany losowi czyli bliżej nieokreślonemu fatum (nawet jeśli próbowano mu nadawać imiona bóstw czy tworzono cały panteon bożków).
Bardziej jednak niż o służbie mówimy w takim wypadku o poddaństwie, niewolnictwu. Wszak mówi się o ślepym fatum. To zaś niesie w sobie, że takie rzuca człowiekiem na chybił trafił. Istotnie ludzie poddający się losowi stają się jego ofiarami.
Przyglądając się temu w kategoriach walki duchowej możemy powiedzieć, iż to nie jest ni bezrozumny ni ślepy los. To nieprzyjaciel natury ludzkiej działa w taki właśnie sposób. Przecież owo poddaństwo wprowadza zamęt i nieuporządkowanie. Człowiek skacze od agonii do ekstazy. Miotany jest falami jak mała łupinka na morzu. I prowadzi do zrezygnowania z walki, bo tak i tak nie ma to sensu, bo nic nie możemy jeśli los tak zadecyduje.

Bóg nie chce takich ofiar

Przechodząc na płaszczyznę wiary dobrze wiemy, że nie kieruje naszym życiem ślepy los. Zresztą skoro ludzkość twierdzi, że fatum kieruje życiem człowieka i poddaje się temu, to dlaczego burzy się ta część, która nazywa siebie „oświeconymi” kiedy chrześcijanin powtarza, że jego życiem kieruje Bóg?
Tak, uczymy się poddawania natchnieniom Ducha Świętego, ale to nie ogranicza w żaden sposób wolności. Fatum nie zostawia żadnej wolności. Idzie o (dobro)wolny wybór ze strony człowieka. Świadome, rozważne, przemyślane podjęcie drogi, którą odkrywam jako swoją. Wtedy dopiero odkrywamy prawdę o nas samych i o naszym żywocie.
Kieruje Bóg, który nie jest ślepy, który nie wprowadza chaosu (porządkuje, także w przypadku rozdzielania, które jest nieodzowne we wprowadzaniu porządku). Nie jest to coś bezosobowego. Bóg jest osobą i wchodzi z nami w relację tzn. podejmuje dialog. Robimy pod naciskiem świata (mocy złego) z Pana ślepego i bezwzględnego tyrana, którego nie interesuje nasze życie. Tymczasem to właśnie On, gdy coś psujemy w planie miłości wyprowadza na prostą i wskazuje najlepsze rozwiązania.

Przejrzenie

Widać to w przypadku powołania Mateusza. Żaden ślepy los tylko Pan Jezus, Syn Boży, przychodzi do niego, przychodzi do „miejsca”, które sprawia, że Mateusz „zapomniał” chodzić (siedzi w komorze celnej) i chce go stamtąd wyrwać, aby pokazać mu jego prawdziwe oblicze, aby wydobyć na światło dzienne to, kim jest w oczach Boga. Nie liczy się to, jak widział go otaczający go świat.
Dopiero spotkanie osobiste, twarzą w twarz, sprawia, że przestajemy się bać. To, co nieznane wzbudza strach, a wiadomo, że los czy fatum to coś nieokreślonego. Staje przed Mateuszem Bóg i zaprasza: Pójdź za Mną! To zachęta – mogę wyprowadzić cię z tych ciemności, przez które nie widzisz siebie; z tej ślepoty zagrażającej twemu pięknu. Jest decyzja Mateusza, który wstaje i idzie za Wołającym. Nie ma w tym powołaniu wyrzutów chodzenia fałszywymi czy ślepymi drogami. Nie ma oskarżeń, które rozbrzmiewają w sercach i ustach faryzeuszy. Ślepy nic nie widzi i dlatego będzie się oburzał kiedy spotka tego, kto widzi, czy też kto odzyskał wzrok.
Ślepy los zakłada z góry co ma być i zamyka możliwość rozwoju. Urodziłeś się niewolnikiem to takim skonasz. Jesteś biedakiem to masz nim być. Tymczasem Bóg patrzy inaczej. Jest plan miłości, którego realizacja doprowadzi do pełni szczęścia. Pan robi coś, co się nie mieściło w głowie (ni celnikom ni faryzeuszom): zasiada za stołem z celnikami i grzesznikami. Pokazuje, że osobowy Bóg nie odrzuca nikogo, a przychodzi do tych, co źle się mają.
Dlatego przychodźmy do Pana, który jest najlepszym Lekarzem, który sprawi, że przejrzymy, nie na siłę, ale szanując nasze decyzje. On przyszedł nie po to, by powołać sprawiedliwych (ci w rzeczywistości Go nie potrzebują), ale grzeszników, którzy chcą wyrwać się z mocy ślepego fatum i żyć wolnością dzieci Bożych.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI