| strona główna | kontakt |
 
 
Sobota II tygodnia adwentu
15 grudnia 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Udane próby - adwentowe pięciominutówki na sobotę 15 grudnia 2018
14 grudnia, 2018
Nawrócone serce - medytacja biblijna na 3. niedzielę Adwentu – 16 grudnia 2018
13 grudnia, 2018
Tak, ale... - adwentowe pięciominutówki na piątek 14 grudnia 2018
13 grudnia, 2018
Cechy człowieka adwentu - adwentowe pięciominutówki na czwartek 13 grudnia 2018
12 grudnia, 2018
Obecność dodająca - adwentowe pięciominutówki na środę 12 grudnia 2018
11 grudnia, 2018
Zdaje się, czy pewni jesteśmy? - adwentowe pięciominutówki na wtorek 11 grudnia 2018
10 grudnia, 2018
Plan miłości: ogłosić królestwo - adwentowe pięciominutówki na poniedziałek 10 grudnia 2018
09 grudnia, 2018
Zawsze miłosierny - medytacja biblijna na uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP – 8 grudnia 2018
07 grudnia, 2018
Przychodzi tu i teraz - medytacja biblijna na 2. niedzielę Adwentu – 9 grudnia 2018
06 grudnia, 2018
Wiara jak ziarnko gorczycy - adwentowe pięciominutówki na piątek 7 grudnia 2018
06 grudnia, 2018
Od starania do realizacji - adwentowe pięciominutówki na czwartek 6 grudnia 2018
05 grudnia, 2018
Podzielone miłosierdzie - adwentowe pięciominutówki na środę 5 grudnia 2018
04 grudnia, 2018
Człowiek pokoju i radości - adwentowe pięciominutówki na wtorek 4 grudnia 2018
03 grudnia, 2018
Niespodziewane przyjście - adwentowe pięciominutówki na poniedziałek 3 grudnia 2018
02 grudnia, 2018
Zdrowe i lekkie serce - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 1 grudnia 2018
30 listopada, 2018
Doskonałość chrześcijańska - medytacja biblijna na 1. niedzielę Adwentu – 2 grudnia 2018
29 listopada, 2018
Jestem „za” powołaniem - medytacja biblijna na święto Andrzeja Apostoła – 30 listopada 2018
29 listopada, 2018
Pewność spełnionego oczekiwania - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 29 listopada 2018
28 listopada, 2018
Żyjący w rękach Bożych - Łukaszowe pięciominutówki na środę 28 listopada 2018
27 listopada, 2018
Rodzaje burzenia - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 27 listopada 2018
26 listopada, 2018
Spotkanie w wierze - medytacja biblijna na święto Tomasza Apostoła – 3 lipca 2018
02 lipca, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Tekst ewangelii: J 20,24-29

Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: Widzieliśmy Pana! Ale on rzekł do nich: Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę. A po ośmiu dniach, kiedy uczniowie Jego byli znowu wewnątrz /domu/ i Tomasz z nimi, Jezus przyszedł mimo drzwi zamkniętych, stanął pośrodku i rzekł: Pokój wam! Następnie rzekł do Tomasza: Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż /ją/ do mego boku, i nie bądź niedowiarkiem, lecz wierzącym. Tomasz Mu odpowiedział: Pan mój i Bóg mój! Powiedział mu Jezus: Uwierzyłeś dlatego, ponieważ Mnie ujrzałeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli.

Przychodzisz Panie

Po raz kolejny w centrum znajduje się Jezus. Nigdy o tym nie zapominajmy. Choć o Tomaszu Apostole najwięcej się mówi to nie on jest najważniejszy. Podstawowa sprawa to fakt, że Jezus przychodzi do nas. Przychodzi tam, gdzie jesteśmy i w jakim stanie jesteśmy. Przychodzi osobiście i bezpośrednio chce rozmawiać (nawiązać dialog, tworzyć więzi) z każdym z nas.
Bóg spotyka się z człowiekiem tam, gdzie jest człowiek! To ważna informacja. Bo oznacza, że nie ma miejsca i czasu, w którym moglibyśmy mówić: Pan mnie opuścił, Pan mnie zostawił. Z boku tak właśnie wyglądała sytuacja Apostołów w Wieczerniku. Świat im się zawalił. Zapewne kotłowało się w ich głowach i sercach. Nie zapominajmy, że przychodzi mimo drzwi zamkniętych.
Przychodzi z darem pokoju bez którego ani nic się nie da ustalić ani też podjąć jakichś sensownych rozwiązań. Na dodatek czyni to wielokrotnie: bo kogoś nie było, bo ktoś nie zrozumiał, że ktoś potrzebuje dłuższego czasu na przemyślenia. Nie zniechęca się, nawet kiedy odpowiedzią człeka jest niedowiarstwo.

Ważność wspólnoty

W całym procesie rozpoznawania przychodzącego Pana kolejnym ważnym elementem jest wspólnota. Wiadomo, że chodzi o spotkanie bezpośrednie z człowiekiem, jednak nieodzowną przestrzenią jest wspólnota. Dla chrześcijan jest to Kościół utworzony przez Jezusa na bazie Dwunastu.
Wspólnota nie jest rzeczywistością idealną! Są w niej tarcia. Wiadomo, gdzie dwaj lub trzej są zgromadzeni w imię Jezusa tam On jest pośród nich. Także są tam dwie, trzy różne sposoby patrzenia, podchodzenia do spraw czy podejmowania decyzji. Wspólnota to rzeczywistość stawania się sobą i bycia dla innych. Trzeba się tego nieustannie uczyć.
Próbkę doświadczenia wspólnoty mamy w ewangelii. Tomasz, jeden z Dwunastu, zwany Didymos, nie był razem z nimi, kiedy przyszedł Jezus. Inni więc uczniowie mówili do niego: Widzieliśmy Pana! Ale on rzekł do nich: Jeżeli na rękach Jego nie zobaczę śladu gwoździ i nie włożę palca mego w miejsce gwoździ, i nie włożę ręki mojej do boku Jego, nie uwierzę. Nic dodać, nic ująć. Niewytłumaczalne? A po co tłumaczyć? Przecież tak jest!
Ponowne przyjście Pana Jezusa jest szkołą wychodzenia ku osobom i sprawom. Nie przekreśla. Nie oburza się. Staje pośrodku, czyli nie boi się podejmować trudnych tematów. Wszak sprawy należy podejmować twarzą w twarz, w niektórych przypadkach w cztery oczy, a w innych na forum. Przecież przy całym zdarzeniu z Tomaszem byli pozostali uczniowie.

Bądź wierzącym!

O dziwo, Pan Jezus spełnia życzenia Tomasza wypowiedziane do braci. Podnieś tutaj swój palec i zobacz moje ręce. Podnieś rękę i włóż /ją/ do mego boku. Pozwala na „obdukcję”, bo są tacy co jak nie dotkną to nie uwierzą. Wskazuje też z całą miłością, że niedowiarstwo nie pomaga w życiu, że ciągle szukanie dziury w całym przeszkadza, że czcze gadanie jest słowotokiem, a nie świadczeniem.
Bądź wierzącym! Oto zaproszenie dla niedowiarków, którzy słyszeli od świadków naocznych, od świadków, których znają osobiście i wiedzą o nich, że nie są nawiedzonymi. Bądź wierzącym w zatęchłych wieczernikach napełnionych obawami przed... bądź wierzącym także wtedy, gdy nie widzisz, nie słyszysz, nie odczuwasz.
Albowiem wiara nie opiera się na zmysłach! Wiara to bicie serca rozpoznawalne na kilometry. Wiara to wyczuwanie pulsu tam, gdzie inni już postawili krzyżyk. Wiara to wejście w relację w ciemno z pełną ufnością. Zaiste, błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli, którzy „wbrew logice”, którzy pod prąd idą, którzy ciągle powtarzają: Pan mój i Bóg mój.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI