| strona główna | kontakt |
 
 
Poniedziałek XXV tygodnia okresu zwykłego
24 września 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Być pełnym - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 25 września 2018
24 września, 2018
Wydawać się - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 24 września 2018
23 września, 2018
Przeżuwaj uważnie i codziennie - Łukaszowe pięciominutówki na sobotę 22 września 2018
21 września, 2018
Co/kto w mym sercu? - medytacja biblijna na 25. niedzielę zwykłą – 23 września 2018
20 września, 2018
Dar Boży czy ofiara losu - medytacja biblijna na święto Mateusza Apostoła i Ewangelisty – 21 września 2018
20 września, 2018
Miłosierdzie w praktyce - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 20 września 2018
19 września, 2018
Pokolenie mądrości czy głupoty? - Łukaszowe pięciominutówki na środę 19 września 2018
18 września, 2018
Przez Matkę do Syna - medytacja biblijna na święto Stanisława Kostki – 18 września 2018
17 września, 2018
Wszyscy są wybrani - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 17 września 2018
16 września, 2018
Owoc Golgoty w codzienności - medytacja biblijna na Matki Bożej Bolesnej – 15 września 2018
14 września, 2018
Tyle na marne? - medytacja biblijna na 24. niedzielę zwykłą – 16 września 2018
13 września, 2018
Droga dobrze oznakowana - medytacja biblijna na święto Podwyższenia Krzyża – 14 września 2018
13 września, 2018
Wdzięczności moc - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 13 września 2018
12 września, 2018
Spełniający się ów dzień - Łukaszowe pięciominutówki na środę 12 września 2018
11 września, 2018
Pan sam przez nas - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 11 września 2018
10 września, 2018
Uschłe i ożywiane miejsca - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 10 września 2018
09 września, 2018
Bez przypadku - medytacja biblijna na święto Narodzenia NMP – 8 września 2018
07 września, 2018
Rozwiązane języki - medytacja biblijna na 23. niedzielę zwykłą – 9 września 2018
06 września, 2018
Równowaga starego i nowego - Łukaszowe pięciominutówki na piątek 7 września 2018
06 września, 2018
Uporządkowane szaleństwo-pasja - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 6 września 2018
05 września, 2018
Wszystko w ziarnie - medytacja biblijna na 11. niedzielę zwykłą – 17 czerwca 2018
14 czerwca, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Mistrzowie dzielenia sie - kazanie na 11 nd zwykla Gliwice 2018
plik: 2.48 MB
 
Stanę w Bożej obecności.
Wprowadzenie 1: wczuję się w sytuację siewcy i jego bezczynności po dokonanym zasiewie… odczuję rozdarcie między pewnością, a niepewnością, które we mnie się odzywają…
Wprowadzenie 2: Prosić o łaskę wiary w to, co we mnie Bóg złożył.

Na początek przeczytam tekst ewangelii: Mk 4,26-34

Jezus powiedział do tłumów: Z królestwem Bożym dzieje się tak, jak gdyby ktoś nasienie wrzucił w ziemię. Czy śpi, czy czuwa, we dnie i w nocy, nasienie kiełkuje i rośnie, on sam nie wie jak. Ziemia sama z siebie wydaje plon, najpierw źdźbło, potem kłos, a potem pełne ziarnko w kłosie. A gdy stan zboża na to pozwala, zaraz zapuszcza się sierp, bo pora już na żniwo. Mówił jeszcze: Z czym porównamy królestwo Boże lub w jakiej przypowieści je przedstawimy? Jest ono jak ziarnko gorczycy; gdy się je wsiewa w ziemię, jest najmniejsze ze wszystkich nasion na ziemi. Lecz wsiane wyrasta i staje się większe od jarzyn; wypuszcza wielkie gałęzie, tak że ptaki powietrzne gnieżdżą się w jego cieniu. W wielu takich przypowieściach głosił im naukę, o ile mogli [ją] rozumieć. A bez przypowieści nie przemawiał do nich. Osobno zaś objaśniał wszystko swoim uczniom.

Od nadinterpretacji do niezrównoważenia

Oto dwie najczęstsze nadinterpretacje słowa Bożego o ziarnie w ziemi i ziarnie gorczycy: nic nie będę robił i sam sobie poradzę. Zaiste, wielu leni i wiele zosi-samosi pośród nas i w nas. To są skrajności, które są krawędzią przepaści. Nic nie robię, bo mi się nie chce, choć często ubiera się to w szatki wypełniania woli Bożej. Wszystko zrobię sam i nikogo nie potrzebuję – jestem samowystarczalny.
Te skrajności mówią jasno o zachwianej równowadze! Tak, świat jest niezrównoważony. Wystarczy otworzyć oczy i rozglądnąć się, a już odkryjemy ów brak równowagi. Jakże potrzeba nam równowagi serca! Równowagi serca siewcy, który po zasiewie spokojnie i ufnie czeka. A nie zapominajmy, że przygotowanie do zasiewu i sam zasiew to wielki trud. Równowagi serca siewcy, który wie i wierzy, że ziarno zawiera wszystko. Zrobił to, co mógł i na resztę nie ma zbyt wielkiego wpływu.
Niezrównoważenie to owoc braku fundamentu, możemy powiedzieć brak poziomu, wedle którego da się ustalić wszystko inne (m.in. stawianie murów). Mówi nam o tym św. Paweł do Koryntian. Zapominając o tym, że jesteśmy pielgrzymami, z daleka od Pana wydaje się nam, że wszystko możemy. Tak, zapomnienie o niebie, o domu Ojca prowadzi do niezrównoważenia. Wszak przyjdzie chwila stanięcia przed trybunałem Chrystusa, aby każdy otrzymał zapłatę za uczynki dokonane w ciele, złe lub dobre.

Uwierz!

Tu na ziemi idziemy drogą wiary. To wiara w Boga, który w ziarenku gorczycy zawarł całość doświadczenia. Wiara, że to, co dał mi Bóg rozmnaża się, rozwija w niebywały sposób, którego nie mogę objąć czy ująć. Wiara w to, że cegła miłości położona obok innej w pokoleniach staje się murami świątyni Bożej.
To Bóg bierze gałązkę i sprawia, że wyrasta drzewo. To Bóg sprawia, że czy śpimy, czy czuwamy, we dnie i w nocy, nasienie Boże kiełkuje i rośnie, a my sami nie wiemy jak to się dzieje. Ziemia, która wydaje plon jest własnością Boga i tylko on daje pełne ziarnko w kłosie. Jeśli ktoś uzurpuje sobie taką moc jest pyszny, podobny do drzewa wysokiego, do drzewa, któremu wydaje się, że jest zielone, a w rzeczywistości przez swoje wybory usycha.
Wierzyć nie oznacza nie myśleć. Wierzyć oznacza decydować wedle posiadanych wartości, albowiem decydujemy według wartości, które są naszymi. Brak wartości jest antywartością. Jeśli zboże posiejemy na drodze, to nie dziwmy się, że nie będzie plonu. Ziarnko gorczycy musi być wsiane w ziemię, bo nie będzie ni drzewa ni gniazd ni życia.

Przypowieści – realne życie

I dziś mówi w przypowieściach, ale my – nawet przy środkach dostępnych – jakoś nie potrafimy ich pojąć. Wierzymy w ziarno, które siejemy, a zapominamy o Tym, który je stworzył. Oto lenie. Wierzymy w siebie – robimy z siebie Boga i nie chcemy pamiętać, że tak nie jest. Oto zosie-samosie. Zastanawiam się czy mówi do nas przypowieściach – wszak to, co widzimy dzieje się naprawdę, a my nie potrafimy wyciągnąć wniosków. Wali się dom na głowę, a my mówimy, że to obok. Wichura się zbliża, a my, że to podmuch wiatru. Niszczy się rodzinę, a my uważamy, że ktoś ma do tego prawo i zamykamy usta.
Jest ziarno i ziemia. Jest Bóg, który ją stworzył i umieścił wszystko na swoim miejscu. A gdzie ja się znajduję? Jakie ziarno sieję? Na jaką ziemię? I nie zastawiaj się, chrześcijaninie, że nie masz ziemi czy ziarna, bo to wierutne kłamstwo. Pamiętajmy, ziarnem jest słowo Boże, a siewcą jest Chrystus, każdy, kto Go znajdzie, będzie żył na wieki.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI