| strona główna | kontakt |
 
 
Sobota III tygodnia Wielkiego Postu, Wspomnienie dowolne Św. Turybiusza z Mongrovejo
23 marca 2019r.
 
poprzednie 5 minut:

Jaki Ojciec takie miłosierdzie - wielkopostne pięciominutówki na sobotę 23 marca 2019
22 marca, 2019
Uci(e)sz się miłosierdziem! - medytacja biblijna na 3. niedzielę Wielkiego Postu – 24 marca 2019
21 marca, 2019
Cud na naszych oczach - wielkopostne pięciominutówki na piątek 22 marca 2019
21 marca, 2019
Nadzieja na ziemi ku życiu wiecznemu - wielkopostne pięciominutówki na czwartek 21 marca 2019
20 marca, 2019
Wsłuchani w wolę Ojca - wielkopostne pięciominutówki na środę 20 marca 2019
19 marca, 2019
Trzy stopnie miłości - medytacja biblijna na uroczystość św. Józefa Oblubieńca NMP – 19 marca 2019
18 marca, 2019
Taka sama miara - wielkopostne pięciominutówki na poniedziałek 18 marca 2019
17 marca, 2019
Jeden z wszystkich - wielkopostne pięciominutówki na sobotę 16 marca 2019
15 marca, 2019
Wspinaczka na szczyt - medytacja biblijna na 2. niedzielę Wielkiego Postu – 17 marca 2019
14 marca, 2019
Sposób postępowania - wielkopostne pięciominutówki na piątek 15 marca 2019
14 marca, 2019
Jakie podejście takie obejście - wielkopostne pięciominutówki na czwartek 14 marca 2019
13 marca, 2019
Pozwólmy, aby był miłosierny - wielkopostne pięciominutówki na środę 13 marca 2019
12 marca, 2019
Szum modlitwy - wielkopostne pięciominutówki na wtorek 12 marca 2019
11 marca, 2019
Żyć miłosierdziem - wielkopostne pięciominutówki na poniedziałek 11 marca 2019
10 marca, 2019
Być dostrzeżonym i usłyszanym - wielkopostne pięciominutówki na sobotę 9 marca 2019
08 marca, 2019
Z wyboru - medytacja biblijna na 1. niedzielę Wielkiego Postu – 10 marca 2019
07 marca, 2019
W dobrej Bożej obecności - wielkopostne pięciominutówki na piątek po Popielcu – 8 marca 2019
07 marca, 2019
Jezus jest Drogą i Życiem - wielkopostne pięciominutówki na czwartek po Popielcu – 7 marca 2019
06 marca, 2019
Droga i środki - wielkopostne pięciominutówki na Środę Popielcową – 6 marca 2019
05 marca, 2019
Opuszczenie – zawierzenie - Markowe pięciominutówki na wtorek 5 marca 2019
04 marca, 2019
Tabliczka dzielenia - Markowe pięciominutówki na poniedziałek 4 czerwca 2018
03 czerwca, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Tekst ewangelii: Mk 12,1-12

I zaczął im mówić w przypowieściach: Pewien człowiek założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał tłocznię i zbudował wieżę. W końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. W odpowiedniej porze posłał do rolników sługę, by odebrał od nich część należną z plonów winnicy. Ci chwycili go, obili i odesłali z niczym. Wtedy posłał do nich drugiego sługę; lecz i tego zranili w głowę i znieważyli. Posłał jeszcze jednego, tego zabili. I posłał wielu innych, z których jednych obili, drugich pozabijali. Miał jeszcze jednego, ukochanego syna. Posłał go jako ostatniego do nich, bo sobie mówił: Uszanują mojego syna. Lecz owi rolnicy mówili nawzajem do siebie: to jest dziedzic. Chodźcie, zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze. I chwyciwszy, zabili go i wyrzucili z winnicy. Cóż uczyni właściciel winnicy? Przyjdzie i wytraci rolników, a winnicę odda innym. Nie czytaliście tych słów w Piśmie: Właśnie ten kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił i jest cudem w oczach naszych. I starali się Go ująć, lecz bali się tłumu. Zrozumieli bowiem, że przeciw nim powiedział tę przypowieść. Zostawili więc Go i odeszli.

Udział, a nie udziały

Wszystko idzie jak po maśle, aż do pewnego momentu. Ktoś miał plan i to dobry plan. Wykonał go w stu procentach. I podzielił się dziełem z innymi. Nie dlatego, że miałby w tym interes. Bardziej dlatego, żeby ci inni mieli w tym udział (nie udziały!).
Ludziom czasami się wydaje, że wszystko przychodzi samo, że nie muszą nic robić, bo lepiej kiedy inni się martwią. Zaiste, tymi najważniejszymi „rzeczami” zajmuje się Ojciec: zakłada winnicę, otacza ją murem, kopie tłocznię i buduje wieże. To stanowi istotę ogrodu oddanego w nasze ręce, dokładnie w dzierżawę. Wszak to jest Boża własność! Własność, którą z taką hojnością (widać wzrastającą w przebiegu przypowieści) dzieli się ze swymi dziećmi.
Jednak dzieci nigdy by nie dorosły – nie rozwinęły się – gdyby nic nie robiły (bo jest to raczej obraz lenistwa i wygodnictwa). Dlatego dla naszego dobra otrzymaliśmy tę winnicę. Czy Bóg nas opuścił? Czy o nas zapomniał? Żadną miarą. Takie oskarżenia są największą potwarzą wobec Ojca. Czasownik wyjechał nie oznacza opuścił.

Dzielić się!

Dostaliśmy w darze kawał ziemi i wszystko, co niezbędne do tego, by ją uprawiać i radować się jej owocami. Jest jednak jedna sprawa, o której nigdy nie można zapominać. Ojciec stwarzając wszystko podzielił się tym z innymi. I to mamy w genach dzieci Bożych. Dzielić się jest wypisane w naszych sercach. Winno być wypisane w naszych oczach, uszach i dłoniach. Dary darmo dane są dla wspólnoty, także dla innych. Dlaczego? Bo Bóg tak czyni, a my jesteśmy na Jego obraz. Nie dziwi się, że w odpowiedniej chwili idą słudzy, aby odebrać część należną z plonów winnicy.
W tej przypowieści mamy wskazane co dzieje się z człowiekiem kiedy zapomni o obrazie, na który został stworzony. Kiedy zamiast o dawaniu myśli o swoich udziałach. Wiemy, że będziemy sądzeni z miłości, że przyjdzie taka chwila, w której zapytani zostaniemy o wykorzystanie darów. Zapominając o Źródle będzie w nas poczucie zagrożenia podsycane podszeptem zagarnięcia dla siebie. Wtedy zaczniemy zachowywać się jak zwierzęta w pułapce: chwytać innych, obijać ich, odsyłać z niczym. Z tym, że spirala zła będzie się nakręcać: tego zranili w głowę i znieważyli. Skończy się na tym, że pozabijają.
Jakaż odpowiedź właściciela winnicy na takie postawy? Bez wytchnienia powiemy: przyjdzie i wytraci rolników, a winnicę odda innym. Jednak jest jeszcze jeden całkowicie nieprzewidziany, a dla wielu irracjonalny ruch Ojca: Miał jeszcze jednego, ukochanego syna. Posłał go jako ostatniego do nich, bo sobie mówił: Uszanują mojego syna. Dzieli się dosłownie wszystkim! Co z Nim zrobiliśmy to dobrze wiemy!

Prawdziwe dziedzictwo

Chodźcie, zabijmy go, a dziedzictwo będzie nasze. Dziedzictwo otrzymuje się przez śmierć! Jednak nie wedle naszej logiki. Nie przez uśmiercenie Ojca. Bo gdy to następuje to ginie braterstwo i ludzie się zabijają, by posiąść dziedzictwo drugiego. W tym przypadku nie ma pomnożenia przez dzielenie.
Chrześcijanin wie, że kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła, że Pan to sprawił i jest cudem w oczach naszych. Zbytnie opieranie się na ludzkich planach i zamierzeniach prowadzi do niszczenia planu Bożego. To jest opóźnianie wypełnienia się planu miłości.
Słyszymy, że niektórzy, którzy słuchali przypowieści starali się Go ująć, lecz bali się tłumu. Czemuż to chcieli Go pojmać? Bo zrozumieli, że przeciw nim powiedział tę przypowieść. Skoro zabolało to oznacza, że było trafione! Szkoda, że ich reakcją było pozostawienie Jezusa i odejście. Wszak mogła to być dobra okazja do odkrycia prawdy i wcielenia jej w życie.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI