| strona główna | kontakt |
 
 
Środa XXIV tygodnia okresu zwykłego, Wspomnienie dowolne Św. Januarego
19 września 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Miłosierdzie w praktyce - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 20 września 2018
19 września, 2018
Pokolenie mądrości czy głupoty? - Łukaszowe pięciominutówki na środę 19 września 2018
18 września, 2018
Przez Matkę do Syna - medytacja biblijna na święto Stanisława Kostki – 18 września 2018
17 września, 2018
Wszyscy są wybrani - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 17 września 2018
16 września, 2018
Owoc Golgoty w codzienności - medytacja biblijna na Matki Bożej Bolesnej – 15 września 2018
14 września, 2018
Tyle na marne? - medytacja biblijna na 24. niedzielę zwykłą – 16 września 2018
13 września, 2018
Droga dobrze oznakowana - medytacja biblijna na święto Podwyższenia Krzyża – 14 września 2018
13 września, 2018
Wdzięczności moc - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 13 września 2018
12 września, 2018
Spełniający się ów dzień - Łukaszowe pięciominutówki na środę 12 września 2018
11 września, 2018
Pan sam przez nas - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 11 września 2018
10 września, 2018
Uschłe i ożywiane miejsca - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 10 września 2018
09 września, 2018
Bez przypadku - medytacja biblijna na święto Narodzenia NMP – 8 września 2018
07 września, 2018
Rozwiązane języki - medytacja biblijna na 23. niedzielę zwykłą – 9 września 2018
06 września, 2018
Równowaga starego i nowego - Łukaszowe pięciominutówki na piątek 7 września 2018
06 września, 2018
Uporządkowane szaleństwo-pasja - Łukaszowe pięciominutówki na czwartek 6 września 2018
05 września, 2018
Miej miłosierdzie dla mnie(nas) i dla całego świata - Łukaszowe pięciominutówki na środę 5 września 2018
04 września, 2018
Wędrowna szkoła do nieba - Łukaszowe pięciominutówki na wtorek 4 września 2018
03 września, 2018
Stosunek do proroka - Łukaszowe pięciominutówki na poniedziałek 3 września 2018
02 września, 2018
Działanie bez nadaktywności - Mateuszowe pięciominutówki na sobotę 1 września 2018
31 sierpnia, 2018
Czcić wargami - medytacja biblijna na 22. niedzielę zwykłą – 2 września 2018
30 sierpnia, 2018
Wierzę w Boga rzeczy niemożliwych - wielkanocne pięciominutówki na wtorek 10 kwietnia 2018
09 kwietnia, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

30 maja, 2018
Boże Ciało

Oby Ciebie nie zabrakło... ...


24 maja, 2018
Dzień Matki

Dla naszych kochanych Mam....
30 marca, 2018
Minutka na Wigilię Paschalną

Tyle słowa. Tyle obrazów. Tyle wrażeń. Od codzienności do święta. Od ciemności do światła. O śmierci...

 

 

 

Tekst ewangelii: J 3,7-15

Jezus powiedział do Nikodema: Nie dziw się, że powiedziałem ci: Trzeba wam się powtórnie narodzić. Wiatr wieje tam, gdzie chce, i szum jego słyszysz, lecz nie wiesz, skąd przychodzi i dokąd podąża. Tak jest z każdym, który narodził się z Ducha. W odpowiedzi rzekł do Niego Nikodem: Jakżeż to się może stać? Odpowiadając na to rzekł mu Jezus: Ty jesteś nauczycielem Izraela, a tego nie wiesz? Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, że to mówimy, co wiemy, i o tym świadczymy, cośmy widzieli, a świadectwa naszego nie przyjmujecie. Jeżeli wam mówię o tym, co jest ziemskie, a nie wierzycie, to jakżeż uwierzycie temu, co wam powiem o sprawach niebieskich? I nikt nie wstąpił do nieba, oprócz Tego, który z nieba zstąpił - Syna Człowieczego. A jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak potrzeba, by wywyższono Syna Człowieczego, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne.

Możliwe i realne

Jeden duch i jedno serce ożywiały wszystkich wierzących (Dz 4,32). Myślę, że słuchamy z niedowierzaniem tego świadectwa św. Łukasza. Dziwimy się, kręcimy głowami i pytamy: czy to możliwe? Czy nie jest to wyidealizowany świat autora Dziejów Apostolskich? Przecież tak się nie da. Pierwotna wspólnota powtórnie się narodziła. Tym razem z Ducha, a więc poszła drogami, których nie była w stanie ni przewidzieć ni zaplanować. Dokładnie to pozwoliła się poprowadzić.
Skoro ten sam Duch ich prowadził to byli jednego Ducha, a przecież wiemy, że tenże daje tchnienie życia, a więc „mieli” też jedno serce. Ten Duch jest Ożywicielem, Dającym życie. Oddanie się Jemu sprawia, że tworzymy jedność w Panu. Przyglądając się historii chrześcijaństwa dostrzegamy na każdym jej etapie świadectwa takiej wspólnoty. W licznych przypadkach są to świadectwa w czasie prześladowań. Także i dziś dokonuje się zamachów i mordów na tych, którzy noszą imię chrześcijan.
Jeśli ten, który nazywa siebie uczniem Chrystusa nie wierzy w tak, po ludzku „idealną” wspólnotę to nie dojdzie do oglądania Boga. Dlaczego? Bo nieustannie będzie skoncentrowany na sobie, na swoich planach i wizjach, a zabraknie mu tej najważniejszej, tej od Ducha, który prowadzi swoimi drogami.

Czy chcę poddać się działaniu wiatru?

Warto wyobrazić sobie sytuację skwarnego południa, po którym na siedzącego w cieniu człowieka przychodzi lekki podmuch orzeźwiającego wiatru. Nie jest to gwałtowny huragan zapowiadający burzę i zniszczenia, a delikatne ochładzające muśnięcie rozgrzanych głów. Też możemy sobie przypomnieć chwile, kiedy to wiatr owiewał nasze głowy, a my cieszyliśmy się z tego doświadczenia. Niekiedy więc rozkładaliśmy ręce i wyobrażaliśmy sobie, że jesteśmy porywani przez wiatr i unosimy się w powietrzu.
Jest tu pewna trudność, a mianowicie z jednej strony chcemy tego, a z drugiej nie chcemy być jak liść „porwany” przez wiatr i unoszony tam, gdzie wiatr chce, łącznie z różnego rodzaju zawirowaniami. Chrześcijanin z definicji jest por(y)wany przez Ducha. Tylko czy się oddajemy temu Tchnieniu? Czy pozwalamy, by miłość, którą Duch rozlewać pragnie w naszych sercach tam pozostawała?
Wbrew naszym pragnieniom szatan ciągle zdobywa pole podsuwając nam coraz to nowe przeszkody. Podszeptuje, że lepiej się ukryć przed wiatrem, bo ten poczyni szkody, bo poprowadzi tam, gdzie nie chcesz, bo nie masz „kontroli” nad swoim życiem. Popatrz, że inni nie poddają się i mają się dobrze, a ci, co oddają się Bogu mają pod górkę.

Szereg wątpliwości

Jednak jedną z największych pułapek złego jest wprowadzanie wątpliwości – to forma niedowierzania: Jakżeż to się może stać? Poddając się wątpliwościom odkryjemy, jeśli szczerzy pozostaniemy względem siebie, że tracimy wartość w swoich oczach i w oczach innych. Szatan kusi albo do pychy albo do upokarzania siebie. Zwróćmy uwagę, że ten mechanizm pojawia się od samego początku – pierwszy raz w opisie grzechu rajskiego (Rdz 3). W tym kluczu wsłuchajmy się w słowa Pana Jezusa: Ty jesteś nauczycielem Izraela, a tego nie wiesz? Nikodem wiedział, ale nie umiał użyć. Nie dał się prowadzić Duchowi. I stąd tyle wątpliwości w nim, tyle niedowierzania.
Odpowiedzią na pokusę wątpienia jest prawda. Zaprawdę, zaprawdę, powiadam ci, że to mówimy, co wiemy, i o tym świadczymy, cośmy widzieli. W raju kobieta „dodawała” swoje elementy do prawdy i poległa. Syn Boży jest prawdą i o niej mówi i o niej świadczy. To samo dotykać winno i nas, Jego uczniów. Kto żyje prawdą zostanie wywyższony i osiągnie życie wieczne. Wszystko to przez Syna Człowieczego, który z nieba zstąpił, (…) który został wywyższony na krzyżu i dzięki któremu otrzymaliśmy dar wiary w Niego.
Na koniec pochylmy się jeszcze nad innym jakże się to stanie wypowiedzianym przez Maryję, Matkę Pana. Ona nie pyta o możliwość, ale o sposób wypełnienia się woli Bożej. Nikodem wątpi w możliwość, a Ona dopytuje o jak realizacji planu miłości Ojca. Prośmy dziś o dar wiary, który nie poddaje się zwątpieniu, o dar wiary w Boga rzeczy niemożliwych, o dar wspólnoty Kościoła, która jest ożywiana jednym Duchem i jednym sercem jest ogarnięta.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI