| strona główna | kontakt |
 
 
Wtorek I tygodnia Wielkiego Postu
20 lutego 2018r.
 
poprzednie 5 minut:

Ojcowskie przebaczanie - wielkopostne pięciominutówki na wtorek 20 lutego 2018
19 lutego, 2018
Przebaczenia konieczność - wielkopostne pięciominutówki na poniedziałek 19 lutego 2018
18 lutego, 2018
Wezwani do życia - wielkopostne pięciominutówki na sobotę po Popielcu – 17 lutego 2018
16 lutego, 2018
By z Jezusem być na pustyni i by iść z Nim po ziemi - medytacja biblijna na 1. niedzielę Wielkiego Postu – 18 lutego 2018
15 lutego, 2018
Podjąć czy rezygnować? - wielkopostne pięciominutówki na piątek po Popielcu – 16 lutego 2018
15 lutego, 2018
Trzeci dzień -wielkopostne pięciominutówki na czwartek po Popielcu – 15 lutego 2018
14 lutego, 2018
Czas zmian - medytacja biblijna na Środę Popielcową – 14 lutego 2018
13 lutego, 2018
Moc ułomków -Markowe pięciominutówki na wtorek 13 lutego 2018
12 lutego, 2018
Nie zabijać, ale ratować - Markowe pięciominutówki na poniedziałek 12 lutego 2018
11 lutego, 2018
Po chrystusowemu - Markowe pięciominutówki na sobotę 10 lutego 2018
09 lutego, 2018
Uwaga na plamki! - medytacja biblijna na 6. niedzielę zwykłą – 11 lutego 2018
08 lutego, 2018
Bóg wszystko dobrze czyni - Markowe pięciominutówki na piątek 9 lutego 2018
08 lutego, 2018
Wymiar przeżycia - Markowe pięciominutówki na czwartek 8 lutego 2018
07 lutego, 2018
Doglądać serca - Markowe pięciominutówki na środę 7 lutego 2018
06 lutego, 2018
Nie drobiazgowość, a całość w szczegółach - Markowe pięciominutówki na wtorek 6 lutego 2018
05 lutego, 2018
Cała ta bieganina - Markowe pięciominutówki na poniedziałek 5 lutego 2018
04 lutego, 2018
By opowiadać… - Markowe pięciominutówki na sobotę 3 lutego 2018
02 lutego, 2018
By nie popsuć (się) - medytacja biblijna na 5. niedzielę zwykłą – 4 lutego 2018
01 lutego, 2018
Przedstawieni Bogu - medytacja biblijna na święto Ofiarowania Pańskiego – 2 lutego 2018
01 lutego, 2018
Przystąpić na całość - Markowe pięciominutówki na czwartek 1 lutego 2018
31 stycznia, 2018
Przystąpić na całość - Markowe pięciominutówki na czwartek 1 lutego 2018
31 stycznia, 2018

 

z ostatniej chwili
---------------------

02 lutego, 2018
Na Ofiarowanie Pańskie

Ofiarowanie

zaofiarować
pomoc
poświęcić
czas

czy to
podmiotu
czy...


25 grudnia, 2017
Smak prostoty...

O smakach i prostocie na pasterkowej Eucharystii....
24 grudnia, 2017
Boże Narodzenia - życzenia


* * *(narodzenie)

ubogo
krucho
pokornie

wystarczająco

o. Robert...

 

 

 

Tekst ewangelii: Mk 6,7-13

Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi i przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę prócz laski: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie. Ale idźcie obuci w sandały i nie wdziewajcie dwóch sukien. I mówił do nich: Gdy do jakiego domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd wyjdziecie. Jeśli w jakim miejscu was nie przyjmą i nie będą słuchać, wychodząc stamtąd strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich. Oni więc wyszli i wzywali do nawrócenia. Wyrzucali też wiele złych duchów oraz wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali.

Przystąpienie

Posłanie, które jest poprzedzone obietnicą Bożą. Autor listu do Hebrajczyków pisze o przystąpieniu do góry Syjon, do miasta Boga żyjącego, Jeruzalem niebieskiego, do niezliczonej liczby aniołów, na uroczyste zebranie, do Kościoła pierworodnych, którzy są zapisani w niebiosach, do Boga, który sądzi wszystkich, do duchów sprawiedliwych, które już doszły do celu, do Pośrednika Nowego Testamentu - Jezusa, do pokropienia krwią, która przemawia mocniej niż [krew] Abla (12,21-22).
Słowo klucz brzmi przystąpienie, stanie się członkiem, częścią. Od tego się zaczyna i na tym się stawia wszystko, co po przystąpieniu następuje. Bez przystąpienia nie może być posłania. Uczeń Chrystusa to nie jest pracownik etatowy czy na umowę zlecenie. Wtedy mielibyśmy w mniejszym czy większym stopniu inne przystąpienie, o którym kilka wersetów wcześniej mówi list do Hebrajczyków (por. 12,18-19). Przystąpienie to wzbudza strach i przerażenie tak silny, że nie chce się słuchać przemawiającego.
Ewangelista mówi o tym przystąpieniu w kategoriach wołania. Jezus przywołał do siebie Dwunastu. Przystąpienie nie na zasadzie korzyści osobistych (w tym także materialnych). Pójście za Jezusem to jest umowa o/na życie, a nie umowa o pracę. Przyjęcie tej umowy sprawia, że oddaję się całkowicie Panu.

…i zaczął rozsyłać ich po dwóch

Uczeń Chrystusa nie idzie sam. Jeśli idzie sam to oznacza, że nie pojął posłania Jezusa, który przyszedł w Duchu Świętym, który przyszedł zjednoczony z Ojcem. Nie jestem sam! Nie pozostawię was sierotami. Jesteście przyjaciółmi Moimi... ile zapewnień otrzymujemy zanim wyjdziemy?! Bo jest różnica między „przywołaniem”, „rozesłaniem” i „wyjściem”.
Posłanie dokonuje się w Kościele, we wspólnocie konkretnej, którą tworzą tacy a nie inni ludzie. W imię Chrystusa trzeba dotrzeć do każdego z nich, rozpoznać jego sytuację, odkryć jego zdolności i talenty i... odpowiednio wykorzystać na chwałę Pana i ku pożytkowi ludzi. Trzeba w tym wiele wolności. Ten, który przystąpił do Jezusa nie martwi się o to, co zabrać na drogę.
Najpotrzebniejsza jest laska, by się podeprzeć, by odstraszyć atakujących. Cóż nią jest? Słowo Boże, a gdziekolwiek udawali się misjonarze to zawsze brali ze sobą Pismo św., brali ze sobą Jezusa Chrystusa, Słowo Wcielone. Drugą rzeczą, którą zabrać należy to sandały – konieczne „narzędzie” do głoszenia. Bo nie trwa ono chwilę. Na bosaka daleko nie zajdziemy. Sandały świadczą też o wolności tego, który je nosi. Tak więc iść mamy po dwóch, z Jezusem i w wolności.

Legitymacja przynależności

Skoro przystąpiłem to przynależę. Nie muszę mieć żadnej legitymacji, dokumentu tożsamości. Mą legitymacją (uprawomocnieniem tego, co mówię i czynię) jest życie zgodne z prawem Bożym czyli świadectwo przynależności. Nie opiera się ono tylko na słowie, ale przechodzi w praktykę, staje się ciałem-czynem.
Świadek Chrystusa jest solą w oku świata, dlatego nie będzie przyjęty i nie będę go słuchać. Cóż uczynić mogę? Strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich. Uwaga, na świadectwo dla nich, a nie przeciwko nim. By się opamiętali, by otworzyli serca, uszy i usta. Przejście obok, z obojętnością, nic-nie-mówienie jest antyświadectwem i znakiem obojętności.
Jestem zainteresowany nie tylko moim zbawieniem, ale także zbawieniem innych. Dlatego nawracając się nieustannie wzywam do nawrócenia. Prawdziwy chrześcijanin nigdy nie stwierdzi, że już się nawrócił, że wszystko ma poukładane, że już nic nie musi zmieniać. Najpierw w sobie, a potem w i dla drugich. Wyrzeka się złych duchów oraz wielu chorych namaszcza olejem, a Pan dokonuje uzdrowień.

o. Robert Więcek SJ

Jeśli chciałbyś otrzymywać "pięciominutówki" bezpośrednio na adres mailowy wystarczy napisać prośbę na adres: robert.wiecek@jezuici.pl

powrót


 

na skróty do...|

    Copyright © 2012 Robert Więcek SI